De vloer is lava (en therapie was nog nooit zo leuk)
Patrick Benedictus
Soms ontstaan de mooiste therapiemomenten niet uit een strak plan, maar uit een beetje creativiteit, een lege gang én collega’s die toevallig een dagje online werken. Zo ook vandaag.
Bij binnenkomst vertelde ik mijn cliënt dat ik mijn trampoline kwijt was. Niet stuk, niet verdwenen… maar ergens in het gebouw. Dat kon natuurlijk niet zomaar blijven liggen. Dus: schoenen aan, ogen open en spelen maar. Want vandaag was de vloer lava.
Met dank aan de handige mannen die nog tapijttegels bij onze huismeester Otto hadden laten staan, ontstond er een spannend parcours door het gebouw. De afspraak was helder: alleen stappen op de tapijttegels. Wie de lava raakte, moest helemaal terug naar de PMT-ruimte en opnieuw beginnen. Dat vooruitzicht zorgde voor focus, spanning én motivatie. Het antwoord van de cliënt? Een groot, volmondig “JA!”
Terwijl we sprongen, stapten en soms nét niet de lava raakten, gebeurde er iets heel moois. De spanningsmeter werd voelbaar: groen ging vanzelf, geel vroeg om een oplossing. Even stilstaan, overleggen, samen bedenken wat nu helpend was. Soms hulp vragen, soms een plan maken, soms gewoon even ademhalen voordat de volgende stap werd gezet.
En daar, tussen tapijttegels en denkbeeldige lava, werd hard gewerkt aan precies datgene waar PMT over gaat: voelen, herkennen en handelen. Met humor, beweging en een veilige dosis spanning.
Dank aan alle collega’s die vandaag online werkten en zo onbedoeld ruimte maakten voor dit avontuur. En dank aan een cliënt die vol vertrouwen meesprong. De trampoline werd misschien niet gevonden, maar de sprong vooruit was er zeker.